Rosanna Huertas Mulckhuyse (47): “Vrede voor Dieren kwam voor mij uit de hemel vallen”

Rosanna Huertas Mulckhuyse, nummer 7 op de kandidatenlijst van Vrede voor Dieren, herinnert zich nog goed hoe ze zich soms afvroeg of ze wel de juiste politieke weg was ingeslagen. Onderweg naar haar raadsvergaderingen fietste ze vaak langs een raam met een affiche van de Partij voor de Dieren: “Hou vast aan je idealen”. “Telkens kreeg ik een glimlach. Dat is waar het voor mij om draait. Maar waren die idealen wel realiseerbaar in de partij waar ik destijds bij zat?”

Als kind bewonderde ze de wijze woorden van Frits Bolkestein over maatschappelijke thema’s, maar over dieren hoorde ze zijn partij nooit. Ze kon er daarom later ook niet op stemmen. Toen kwam er opeens een dappere dame ten tonele: Marianne Thieme. Ze zag iemand die dieren écht een stem gaf en de bio industrie wilden stoppen. Haar vastberadenheid om vanuit haar idealen tegen de dominante stroming in te gaan, maakte diepe indruk bij Rosanna.

“Ik was zelf toen nog niet dapper genoeg om tegen mijn eigen omgeving in te gaan en mijn, zoals ik het nu zie, egoïstische gewoontes helemaal los te laten. Ik ben toen wel begonnen met steeds vaker te kiezen voor vegetarische of veganistische alternatieven. Totdat dat ook vanzelfsprekende gewoontes werden. Bij mijn ouders thuis werd (gelukkig) nooit veel vlees of zuivel gegeten, maar er werden ook geen vraagtekens bij gezet als we dat wel deden. Ik heb hen verder mijn keuzes nooit opgedrongen. Ik vond (en vind) het wel jammer dat mijn familie er anders naar kijkt dan ik. Zij vinden de bio-industrie ook zielig, maar zien het als taak van de overheid dit te veranderen, niet van de consument. Ik denk dat veel mensen er zo naar kijken. En ik respecteer dat ook. Maar ik denk dat het beide kan en elkaar versterkt.

Rosanna groeide op in een ondernemersgezin, dus dat ondernemen werd ook veel besproken, maar Rosanna wilde ook graag iets voor dieren in nood doen.

“Mijn vader zei altijd: zorg dat je eerst op eigen benen staat, dan kun je later meer betekenen.”

Ze werkte korte tijd bij haar vader, studeerde makelaardij en ging daarna politicologie studeren in Amsterdam. Tijdens haar studie was ze kort lid van de Partij van de Dieren, maar vervolgde haar studie, als zwevende kiezer, partijloos. Ze ging vervolgens bij enkele financiële organisaties aan de slag, stapte over naar overheidsinstanties en werd vervolgens politiek actief bij D66.

 “Wij gingen vaak op vakantie naar Spanje, waar mijn vaders roots liggen. Daar was het, met name voor honden en katten, anders dan ik gewend was in Nederland. Ik kwam met regelmaat zwerfhonden tegen. Vaak afgedankt door jagers.” Ze kon dan niet wegkijken en menig vakantie stond in teken van die gevonden honden. Ze begon te bemiddelen om een nieuw thuis voor ze te vinden in Nederland. Uiteindelijk richtte ze er zelfs een stichting voor op: Stichting Canine Care.

“We vangen op in Spanje op en zoeken pleeg- of adoptiegezinnen in Nederland.” Inmiddels werkt haar stichting samen met lokale Spaanse, Nederlandse, Belgische en Engelse organisaties om hun krachten te bundelen en een zo groot mogelijk verschil te maken. Pleeggezinnen zijn heel belangrijk voor socialisatie, maar de plekken zijn schaars dus ze is altijd op zoek.

“Mensen zeggen wel eens: help eerst de honden hier. Maar dat vind ik echt onzin. Zo’n dier kan niets doen aan zijn land van herkomst. Als iemand in Nederland dan geen passend herplaatshondje kan vinden, waarom dan niet uit het buitenland? Veel beter dan broodfok lijkt mij! En je redt misschien niet alle honden, maar wél de wereld van die ene hond. Dat maakt het verschil.”

Toen Rosanna namens D’66 in de gemeenteraad van Rheden zat, was ze de stem voor natuur en dierenwelzijn. Ook landelijk probeerde ze dierenwelzijn meer te agenderen. Maar binnen de partij merkte ze dat het “bijvangst” was en geen prioriteit. Zo zag ze van een gewaardeerd collega in de Tweede Kamer zijn pogingen ook sneuvelen. Dat maakte dat ze, na gebeurtenissen in haar lokale afdeling, de balans opmaakte en de knoop doorhakte. Ze beëindigde haar lidmaatschap. Om haar verkiezingsbelofte na te komen bleef ze in de raad de stem voor natuur en voor dieren.

Ze sloot zich, vanuit haar inmiddels gewortelde idealen, opnieuw aan bij de Partij voor de Dieren en werkte fijn samen met de lokale werkgroep. Tegelijkertijd schrok ze van de radicaal linkse koers die onder de nieuwe partijleider gekozen werd.

“Daarbij, ik wilde me inzetten voor dieren en niet laten meeslepen in de menselijke conflicten die keer op keer de voorgrond eisen. Ik ben politicoloog en ik verbaas me er bijvoorbeeld dikwijls over hoe eenvoudig veel mensen lijken te kijken naar de conflicten in het Midden-Oosten. Opeens is iedereen een “midden oosten specialist”. Dit zijn zulke historisch complex maatschappelijke dilemma’s. Daar kunnen wij niet even makkelijk over zeggen: die is fout en die is goed en dít is de oplossing. Daar wil ik geen uitgesproken kant in hoeven kiezen.

Ik wil juist elk moment aangrijpen om de problemen in de bio-industrie, en alle andere gruwelijkheden die wij dieren aandoen, blijven aankaarten. Wij mensen blijven altijd wel een reden vinden om oorlog te voeren. Maar laten we in vredesnaam eindelijk beginnen met dieren met respect te behandelen. Dan zijn we pas op de goede weg naar vrede voor ons allemaal. “

Voor Rosanna is de strikte scheiding van kerk en staat een heilige graal.

In de nieuwe koers leek dit ook losgelaten en het algemeen verbod op onverdoofd slachten leek op de lange baan geschoven door nieuwe uitzonderingen voor religie. Ze vroeg zich af of ze weer beter partijloos en als zwevende kiezer verder moest gaan.

“Vrede voor Dieren kwam toen voor mij echt uit de hemel vallen. Ik bleek opeens niet de enige die met deze morele dilemma’s leefde. Achteraf terugkijkend lijkt het alsof al het gedoe van de afgelopen tijd mij in deze richting heeft gestuurd: vasthouden aan mijn idealen bij precies die politieke partij die we zo hard nodig hebben: Vrede voor Dieren, met gelijkgestemden. Ik ben waar ik hoor te zijn.”

Haar raadszetel in Rheden bekleedt ze de resterende raadsperiode als Vrede voor Dieren-vertegenwoordiger. Rosanna staat nummer 7 op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen. Stel dat die hemel op je hoofd valt en we krijgen zeven zetels? “Ik ben, zeker wanneer het landelijke politiek betreft, liever een ondersteunende kracht, maar als dat werkelijk het geval zou zijn, zou ik er 100 procent voor gaan. Vooralsnog wil ik in elk geval graag die ondersteunende functie vervullen voor de eerste twee à drie zetels die we vast en zeker wel kunnen krijgen.”